Jak wiadomo Luźny Kanon jest zbiorem przypowieści dość... no... luźnym. Pełno jest w nim nieścisłości, ale my Pastafarianie uwielbiamy nieścisłości w naszych Świętych Pismach, tak jak pulpety w sosie spaghetti!

Natchniony Jego Makaronowatym Odnóżem Pastafarianin Kamil Prabucki stworzył ten oto utwór poetycki (może da się z tego i pieśń zaśpiewać - nie wiem, nie jestem muzykalny) o pierwszych próbach stworzenia Człowieka (wychodzi na to, że zaraz po tym jak FSM stworzył Karzełki). RAmen!

DOBRY PASTARZ

Brnąc raźno przez życie ku niechybnej śmierci

Natrafiamy raz po raz na zbawień oferty

Jakże słusznie wybrać śród opcji ogromu?

Życzliwiej czas spojrzeć w oczy Makaronu!

Jest wszak faktem pewnym i powszechnie znanym

Że jegomość Makaron wszech stworzeń jest Panem

Stwórcą jest Księżyca, Ziemi i Słońca

I pośród przestworzy trwać będzie do końca

Na swój obraz stworzył pierwszego człowieka

Lecz nie wiedział jaka niespodzianka go czeka

Ulepił więc z mąki Sadama i Lewę

Którzy raz zasiedli pod Poznania drzewem

Z lepieniem Sadama nie było kłopotu

Na  Lewę jednak zabrakło polotu

Nie było z niej niestety żadnego pożytku

Bo na mackach nie mógł zamontować cycków

Gdy Bóg pił piwo po stworzenia trudzie

Siedzieli tak pod drzewem ci pierwsi praludzie

On jej czesał odnóża kościanym grzebykiem

Ona mu klopsy czyściła językiem

I spadł nagle deszcz kropel bolońskiego sosu

I usłyszeli wołanie wewnętrznego głosu

I wnet gwałtowniej na siebie natarli

I się z apetytem nawzajem pożarli

Bóg widząc tę scenę wielce się strapił

Bo całą robotę szlag jasny mu trafił

Dał więc kształt obecny człowieczemu ciału

Tak wszakże daleki od pasta-ideału

I choć od tych wydarzeń minęły eony

Stwórcę wciąż wielbią wyznawców miliony

On zaś w dół spogląda z bolońskiego tronu

Wszechwładny nasz Pastarz, książę Makaronu

I jeszcze w swej nieskończonej szczodrości

Wymyślił był piwo, ku szczęściu ludzkości

Korzystaj więc z życia i wszelkiej uciechy

Wszak on w durszlaku za twe skonał grzechy!